من خرما كاركرد ؛ نيمى از آن را به خانهء خود برد و نيم ديگر را براى كمك به هزينهء جنگ به انبار ارتش اسلام تحويل داد و در همان وقت عبدالرحمان عوف با چهار هزار دينار به حضور رسول خدا وارد شد . گروهى كوتاه فكر كمك عبدالرحمان را ستوده و هديهء آن مسلمان فقير را به باد مسخره گرفته و خدمت او را ناچيز شمردند و انفاق بزرگ عبدالرحمان را - كه آلوده به اغراض دنيوى بود - به رخ وى كشيدند . قرآن آنان را چنين توبيخ فرمود : « الَّذِينَ يَلْمِزُونَ المُطَّوِّعِينَ مِنَ المُؤْمِنِينَ فِى الصَّدَقاتِ وَالَّذِينَ لا يَجِدُونَ إِلّا جُهْدَهُمْ فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ سَخِرَ اللَّهُ مِنْهُمْ وَلَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ » ؛ « 1 » كسانى كه به مؤمنان راغب به خير ( دربارهء دادن صدقه ) و به كسانى كه بيش از مقدور خود ندارند خرده مىگينرد و آن‌ها را مسخره مىكنند خداوند مسخرهء آن‌ها را تلافى نموده و براى آن‌ها عذاب دردناك است . بر اساس اين مطلب ، آيهء دهم خدمات و انفاق و جهاد و مبارزه كسانى را كه پيش از فتح مكه در اين راه گام برداشته‌اند برخدمات افرادى كه پس از فتح وارد كار شده‌اند ترجيح مىدهد ؛ زيرا خدمات دستهء اول يقيناً آلوده به هوا و هوس نبوده است ، ولى گروه دوم ، موقعى خدمت كرده‌اند كه سطوت اسلام سراسر عربستان را فرا گرفته بود و مؤمن و منافق به دليل نفوذ اسلام ، گرد آن جمع شده بودند .

--> ( 1 ) . . توبه ( 9 ) آيهء 79 .